Einkenni

Þrátt fyrir að lesblinda hafi verið rannsökuð mikið er ekki enn búið að finna nákvæmlega út hvað veldur henni. Þó er almennt viðurkennt að orsakir lesblindu megi rekja til starfsemi heilans og að hún sé af taugalíffræðilegum uppruna.

Rannsóknir hafa jafnframt sýnt fram á að lesblinda hefur engin tengsl við greind og að lesblindir hugsa og læra á annan hátt en þeir sem eru ekki lesblindir. Lesblindir nota hægra heilahvelið meira, en lestur og önnur úrvinnsla tungumáls fer aðallega fram í vinstra heilahveli. Algengasti skilningur á lesblindu er að um erfiðleika við lestur og skrift sé að ræða, enda eru það algengustu einkenni hennar. Einkennin eru þó ekki eingöngu tengd lestri og eru þau ekki eins hjá öllum. Þau hverfa ekki með aldrinum, en breytilegt getur verið hversu mikið þau há fólki. Suma daga gengur vel að lesa, en aðra mjög illa og er enga skýringu að finna á dagamuninum. Önnur einkenni lesblindu eru erfiðleikar með áttir og hugtök sem vísa til stefnu og má þar nefna hægri og vinstri, inn og út og upp og niður. Einnig eru algengir erfiðleikar með raðskipan eða raðvinnslu, til dæmis að læra margföldunartöfluna eða muna mánuði ársins.

Sjaldgæft er að sami einstaklingur hafi öll þessi einkenni

Styrkleikar

Lesblindu fylgja ekki aðeins áskoranir, heldur einnig ýmsir styrkleikar sem því miður fá oft ekki að njóta sín sem
skyldi. Lesblindir eru iðulega afar þrautseigir og gefast ekki auðveldlega upp. Þeir hafa sterka sjónræna færni, eru handlagnir, hafa góða samskiptahæfni og eru mjög oft skapandi í hugsun. Lesblindir sjá lausnir á verkefnum og vandamálum á annan hátt en aðrir. Ótal tækifæri felast í að hlúa að þessum eiginleikum því lesblindir koma með ferska sýn og öðruvísi aðferðir.